ذكر شد ، اگر تحقّق و ثبوت اين حديث ( با اين همه شواهد و دلايل ) غير معلوم پنداشته شود ، هيچ امرى در دين معلوم ( و مدلَّل ) نخواهد بود ! ! و در ص 216 از عاصمى نقل شد كه : حديث مزبور را امّت ( اسلامى ) بقبول تلقى نموده و پذيرش ( صحت و تواتر آن ) موافق با اصول ( درايت ) است ، و در ص 216 از غزالى نقل شد كه : همگان اجماع بر متن حديث مزبور دارند ، و در ص 231 از ذهبى نقل شد كه جمهور اهل سنّت بر اين حديث اتفاق دارند ، و در ص 238 از بدخشى نقل شد كه : اين حديث صحيح و مشهور است ، و پيرامون صحت آن سخن نگفته مگر متعصب انكار پيشه كه بسخن او اعتبارى نيست و در ص 219 ذكر شد كه : اين حديثى است كه صحت آن مورد اتفاق همگانى است ، و اينكه صدر حديث متواتر است ، و متيقّن است كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله اين سخن ( من كنت مولاه . . ) را فرموده و ذيل حديث ( اللهم وال من والاه . . ) زيادتى است كه اسناد آن قوى است ، و در ص 241 اشعار شد كه : اين حديث صحيح است و هر كس در صحت آن سخنى گفته بخطا رفته ، و در ص 239 ذكر شد كه : اين حديث مشهور است و داراى طرق بسيار زيادى است ، و نيز در ص 239 از قول آلوسى ذكر شد كه : بلى نزد ما ثابت است كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله آن را در حق على عليه السّلام فرموده . . و در ص 227 ذكر شد كه : حديث مزبور صحيح است و شكى در آن نيست ، و در ص 221 و 226 مذكور گشت كه : اين حديث متواتر است از پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و از امير المؤمنين عليه السّلام نيز متواترا رسيده و آن را گروه بسيارى ( از راويان و محدثين ) روايت نموده‌اند ، و اعتبارى نميتوان قايل شد براى كسى كه بدون آگاهى و تسلط در علم حديث نسبت بحديث مزبور اسناد ضعف داده ! و در ص 230 ذكر شد كه : اين حديث صحيح است و شكى كه منافى آن باشد در آن نيست ، و سخن كسى كه در پيرامون صحت آن ترديد كرده در خور توجه و التفات نيست ، و همچنين سخن كسى كه جمله بعدى « اللَّهمّ وال من والاه . . » را زيادى دانسته و آن را نفى نموده قابل اعتنا نخواهد بود !